W Sanoku 1938 Maksymilian Słuszkiewicz był przypisany do adresów: w 1938 ulica Jagiellońska 4, w 1939 ulica Henryka Sienkiewicza 3•. Jego żoną od 28 września 1912 była Stefania Anna z domu Samecka (1889–1959), córka sanockiego organisty Jana Sameckiego i Marianny z domu Różewicz, także należąca do Drużyn Bartoszowych (historia starań Maksymiliana o jej rękę była powszechnie znaną w mieście). Mieli córki, w tym Marię Wandę (ur. 1917), syna Przemysława Jerzego (zm. 5 kwietnia 1922 mając 12 miesięcy)•.
W czasie bezpośredniego zagrożenia atakiem III Rzeszy na Polskę, w mieście zorganizowano zbiórkę wśród mieszkańców, której środki przekazano na rzecz nabycia broni dla polskiego wojska. Po wybuchu II wojny światowej, przez pierwsze dni września odpowiedzialnie działał na rzecz mieszkańców w zakresie ewakuacji i zarządzania. Sam odmówił wyjazdu. W pierwszych dniach kampanii wrześniowej podjął decyzję o demontażu i ukryciu wartościowych składników technicznych wodociągów miejskich, które następnie w wymuszony sposób zostały przekazane okupującym miasto NiemcomEdward Zając, Szkice z dziejów Sanoka. Część druga, Sanok 2000, s. 174.. Obowiązki burmistrza pełnił do 10 września. Po wkroczeniu Niemców, został pierwszy raz aresztowany, po czym zwolniony z sugestią aby opuścił miasto.