Stanisław Lencewicz (ur. 19 kwietnia 1889 w Warszawie, zm. 1 września 1944 tamże) – polski geograf.
Życiorys Był uczniem Gimnazjum Praskiego, z którego został usunięty po strajkach 1905 roku. Maturę zdał w trybie eksternistycznym w 1908. W 1911–1913 studiował geografię i geologię na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie na uniwersytetach w Szwajcarii: w Lozannie, Zurychu i Neuchâtel.
Jeszcze przed I wojną światową uczył prywatnie nauk przyrodniczych. Na uniwersytecie w Neuchâtel uzyskał w 1914 doktorat, przedkładając rozprawę Étude sur le quaternaire du plateau de la Petit Pologne (Studium czwartorzędu Wyżyny Malopolskiej). W okresie 1914–16 był asystentem w Katedrze Geografii uniwersytetu w Neuchâtel. Habilitację otrzymał w 1920 na uniwersytecie we Lwowie, na podstawie rozprawy Morfologia doliny Réchy w Alpach Pennińskich.
Po powrocie do Warszawy kierował w latach 1918–1920 Katedrą Geografii w Wolnej Wszechnicy Polskiej, a następnie od 1920 do śmierci – Katedrą i Zakładem Geografii na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1922 był tam profesorem. Poza uniwersytetem wykładał geografię fizyczną i kartografię w różnych uczelniach stolicy, m.in. w latach 1918–1926 w Oficerskiej Szkole Topografów.