Bobo Olson, właśc. Carl Elmer Olson (ur. 11 lipca 1928 w Honolulu, zm. 16 stycznia 2002 tamże) – amerykański bokser, zawodowy mistrz świata kategorii średniej.
Jego ojciec był imigrantem ze Szwecji, który osiedlił się na Hawajach podczas I wojny światowej, stąd przydomek Olsona The Hawaiian Swede (Hawajski Szwed).
Kariera Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1944. Wygrał pierwsze 21 walk, zanim w 1947 doznał porażki w walce o tytuł mistrza Hawajów w wadze średniej. Zdobył ten tytuł w następnej walce, w kolejnej go utracił, a w jeszcze następnej odzyskał. W 1948 i 1949 wygrał wszystkie walki, pokonał m.in. Antona Raadika. W marcu 1950 doznał porażki z rąk jednego z czołowych pięściarzy świata wagi średniej tego okresu Dave’a Sandsa z Australii, a w październiku tego roku został znokautowany w 12. rundzie przez Sugar Raya Robinsona w walce o tytuł mistrza świata uznawanego przez stan Pensylwania. W 1951 wygrał 5 walk i ponownie przegrał z Sandsem, a po wygraniu kolejnych dwóch walk w 1952 zmierzył się po raz drugi z Sugar Rayem Robinsonem, tym razem w walce o powszechnie uznawane mistrzostwo świata. Broniący tytułu Robinson wygrał na punkty po zaciętej walce 13 marca w San Francisco.