Apologia (gr. ἀπολογία = „obrona”, „mowa obrończa”) – gatunek literacki będący tekstem mówionym lub pisanym, poświęconym obronie jakiejś osoby, idei, sprawy lub dzieła, zawierającym jawną lub ukrytą ich pochwałę oraz odparcie zarzutów przeciwników. Apologia była gatunkiem częstym zwłaszcza w antycznej literaturze chrześcijańskiej. Znane są jednak również apologie żydowskie (np. Józef Flawiusz – Przeciw Apionowi). Apologia wywodzi się ze sztuki oratorskiej.
Najwcześniejsze apologie chrześcijańskie (II w. n.e.):
Kwadrat Apologeta, Apologia Arystydes z Aten, Apologia Aryston z Pelli, Dialog między Jazonem a Papiskusem Justyn Męczennik, Pierwsza Apologia, Druga Apologia, Dialog z Żydem Tryfonem Tacjan Syryjczyk, Mowa do Greków Milcjades, Apologia filozofii chrześcijańskiej Apolinary z Hierapolis, Mowa do cesarza Atenagoras z Aten, Prośba za chrześcijanami, O zmartwychwstaniu umarłych Teofil z Antiochii, Do Autolika Meliton z Sardes, Apologia w obronie chrześcijan, Homilia paschalna Justyn Męczennik, Do Diogneta Hermiasz, Satyra z filozofów pogańskich
Inne apologie chrześcijańskie:
Filip Melanchton, Apologia Konfesji Augsburskiej, obrona luteranizmu z r. 1531 Robert Barclay, An Apology for the True Christian Divinity, obrona kwakieryzmu z r.