Bulcsú (? - Ratyzbona, 955), horka, był w węgierskim związku plemiennym trzecim pod względem ważności dostojnikiem w połowie X w. Postać największego formatu w okresie wypraw łupieżczych. Zjednoczył pod swoim dowództwem siły wielu plemion węgierskich. Wraz z Tormásem, wnukiem księcia Arpada uczestniczył w poselstwie do cesarza bizantyjskiego Konstantyna VII Porfirogenety, który właśnie wtedy uzyskał informacje na temat stosunków panujących w ówczesnych Węgrzech. W 955 r. po klęsce na Lechowym Polu został stracony wraz Lehelem w Ratyzbonie.
Pochodzenie O czasie jego narodzin nie wiadomo nic. Według wiarygodnej informacji Konstantyna Porfirogenety, jego ojcem był Kàl, który również posiadał tytuł horki. W odróżnieniu od rodu Tormàsa, cesarz nie wymienia jego wstępnych, co pozwala przypuszczać, że jego ojciec był pierwszym w rodzie, który posiadał ten tytuł. Na początku XIII w. Anonymus określa Bulcsú jako syna Bogáta. Twierdzenie to, szczególnie w porównaniu z informacjami Konstantyna, wydaje się niewiarygodne, ponieważ Bogát, prowadzący w 921 r. wojska do Włoch, w rzeczywistości żył jedno pokolenie wcześniej. Od Szymona z Keza, węgierskiego kronikarza z XIII w.