października tego roku objął dowództwo Drozdowskiej Dywizji Strzeleckiej. Wkrótce wraz z wojskami białych został ewakuowany do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Bułgarii. W grudniu 1923 objął funkcję zastępcy przewodniczącego bułgarskiego oddziału Stowarzyszenia Gallipojczyków. We wrześniu 1924 r. przybył do Pragi, gdzie rozpoczął naukę w Instytucie Górniczym. Jednocześnie aktywnie zaangażował się w działalność białej emigracji rosyjskiej w Czechosłowacji, organizując struktury organizacyjne „gallipojczyków” w różnych miejscowościach. Działał w Rosyjskim Związku Ogólnowojskowym (ROWS). Ponadto był członkiem organizacji bojowej gen. Aleksandra P. Kutiepowa, działającej konspiracyjnie przeciwko ZSRR. Odbywał liczne podróże po różnych krajach Europy. W 1930 r. zawarł porozumienie z polskim wywiadem wojskowym w sprawie przerzucania dywersantów ROWS do Związku Sowieckiego. Po zajęciu części Czechosłowacji przez Niemcy na pocz. 1939 odmówił współpracy z okupantami. W listopadzie 1944 od gen. Antona Turkula otrzymał propozycję wstąpienia do nowo tworzonego Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji (KONR), ale jej nie przyjął. Na pocz. 1945 r. ewakuował się w głąb Niemiec. Po zakończeniu wojny wyjechał do Maroka, gdzie został buchalterem w firmie Renault. Jednocześnie utworzył lokalne oddziały Stowarzyszenia Gallipojczyków i ROWS. W 1956 r.