Został zmobilizowany w sierpniu 1939. Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 wzięty do niewoli w rejonie miasta Zaleszczyki w obwodzie tarnopolskim przez Armię Czerwoną, a następnie przekazany NKWD i wywieziony w głąb Rosji. W kwietniu 1940 znajdował się na liście jeńców w obozie w Kozielsku, skąd 3 kwietnia 1940 wysłał ostatni list do żony . Między 11 a 12 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 022/3 z 9 kwietnia 1940. Między 13 a 14 kwietnia 1940 został zamordowany strzałem w tył głowy w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Po odkryciu mogił katyńskich wiosną 1943 jego ciało udało się zidentyfikować w toku ekshumacji nadzorowanych przez władze niemieckie pod numerem 1537 – dosłownie określony jako Tarnowski Juljan (raport dzienny z 8 maja 1943). Przy jego szczątkach znaleziono wizytówki własne, listy, fotografię oraz medalik.