Swobodnie dodaje prima manu, przez co jest wyjątkiem wśród wczesnych manuskryptów uncjalnych.
Kolor atramentu zmienia się po Księdze Powtórzonego Prawa, reszta fragmentów wydaje się być napisana przez innego skrybę. Praca obu kopistów jest sobie współczesna, numeracja całego manuskryptu została dodana przez pierwszego skrybę. Kodeks przeszedł przez ręce dwóch korektorów, zawiera różne notatki i scholia. Został on w znacznym stopniu poprawiony w XI wieku. Używa kilku skrótów oprócz nomina sacra. Zawiera też wiele adnotacji marginalnych napisanych grecką kursywą. Wiele uwag marginalnych pochodzi z Hexapli.
Historia Zgodnie z inskrypcją na pustej stronie („ex Macedonia Corcyram advecta, ibique Ill. Card. Fed. Borromaei Bibliothecae Ambrosianae Fundatoris iussu empta eidemque Bibliothecae transmissa sunt”.) manuskrypt został nabyty w Korfu dla kardynała Federigo Boromeusza (1564-1631), założyciela Biblioteki Ambrozjańskiej. Kodeks ten zwrócił uwagę Bernarda de Montfaucona (Diar. Ital., str. 11, Pal. sacr. str. 27, 186). Był kolacjonowany przez