Jerzy Jasiewicz (ur. 24 listopada 1900 w Łomży, zm. 17 maja 1979 w Warszawie) – major kawalerii Wojska Polskiego, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys thumb|Grób majora Jerzego Jasiewicza na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Jerzy Jasiewicz urodził się 24 listopada 1900 roku w Łomży, w rodzinie Stanisława herbu Rawicz (1850–1917) i Jadwigi Dunin-Brzezińskiej herbu Łabędź (1870–1956), jako szósty z dziewięciorga rodzeństwa. Był młodszym bratem pułkownika Wincentego Jasiewicza.

W 1918 roku ukończył Korpus Kadetów w Połtawie. Walczył w Armii Ochotniczej Denikina.

16 czerwca 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do 2 pułku Ułanów Grochowskich. Podczas wojny polsko-bolszewickiej, w dniach 10–11 października 1920 roku w walkach pod wsią Baranowska Rudnia okrążony z oddziałem, przedostał się do pułku, wywołując zamieszanie w szeregach nieprzyjaciela i powstrzymując jego kontratak. Został za to odznaczony krzyżem „Virtuti Militari” V klasy.