Od początku praca klubu była nastawiona na popularyzację wiedzy o filmie, pierwszy cykl nosił tytuł „Środki wyrazu sztuki filmowej”. Prelekcje i pokazy poświęcone były przede wszystkim początkom filmu oraz historii filmu niemego. Jednym z ciekawszych wydarzeń tego okresu był, zorganizowany dla członków ZPAP, architektów i studentów szkół artystycznych, pokaz filmu Henriego-Georges’a Clouzota „Tajemnice Picassa”. Klub nawiązał stały kontakt ze Studiem Filmów Rysunkowych w Bielsku-Białej. Między innymi pokazano, nagrodzony później na festiwalu w Krakowie, film Władysława Nehrebeckiego „Za borem, za lasem”.
W roku 1966, w związku z wyjazdem Halora na studia w Szkole Filmowej w Łodzi, prezesem klubu został Henryk Waniek. W tym okresie Rada klubu wiele uwagi poświęcała filmowi animowanemu i filmowi o sztuce; korzystano z zasobów filmowych ambasad (Francja, Holandia, Kanada, USA). Kolejnym prezesem klubu został dziennikarz Leszek Faber. Od czerwca 1971 roku do marca 1972 w działalności DKF nastąpiła przerwa. W marcu 1972 roku grupa studentów Uniwersytetu Śląskiego z Janem Lewandowskim i Andrzejem Jurą na czele reaktywowała działalność klubu.