Wzmocnienia sporadyczne zwane także wzmocnieniem częściowym jest to typ rozkładu wzmocnienia, w którym wzmacnianie są niektóre, lecz nie wszystkie reakcje poprawne; stosowany, gdy pożądana reakcja została już dobrze wyuczona. Taki rozkład wzmocnień jest najskuteczniejszym sposobem na podtrzymania wyuczonych wcześniej zachowań. Jego zaletą jest odporność na wygaszanie, czyli proces, w którym wyuczona reakcja zostaje osłabiona ze względu na brak wzmocnień. Wzmocnienie sporadyczne może przebiegać w dwóch głównych formach: w rozkładzie stosunkowym i w rozkładzie interwałowym. Rozkład stosunkowy to taki program, w którym nagroda pojawia się po jakiejś liczbie poprawnych reakcji. Można wyróżnić dwie subkategorie w obrębie tego konstrukt: rozkłady wzmocnień według stałych proporcji, gdzie wzmocnienie pojawia się po pewnej niezmiennej liczbie poprawnych reakcji oraz rozkłady wzmocnień według zmiennych proporcji, gdzie liczba reakcji potrzebnych do uzyskania wzmocnienia zmienia się z próby na próbę. Drugą możliwą formą są rozkłady interwałowe, gdzie pojawianie się wzmocnienia zależy od czasu, jaki upłynął od ostatniego wzmocnienia. Istnieją dwie formy takiego rozkładu. Pierwszą z nich są rozkłady wzmocnienia o stałych odstępach czasowych, gdzie nagroda pojawia się po upływie stałego czasu.