Jako radykalny behawiorysta, Skinner odrzucił myślenie o tym, co dzieje się w psychice danego organizmu, ponieważ niemożliwe było sprawdzenie tego podczas obserwacji.
Technikę wzmacniania Skinner opracował przy użyciu „komory sprawczej”, zwanej również skrzynką Skinnera, w której znajdowała się dźwignia przy naciśnięciu której zwierzę otrzymywało pokarm. Jej główną zaletą była możliwość kontrolowania układu wzmocnień, czasu i częstości występowania, które to czynniki wywierają znaczny wpływ na zachowanie. Skonstruowana została również maszyna, która tworzyła wykresy raportowe. Wykresy te były głównymi danymi, z których Skinner i jego współpracownicy korzystali. Na podstawie owych wyników wyprowadzono wniosek, że proces wzmacniania można zoperacjonalizować jako jakąkolwiek procedurę, która dostarcza organizmowi wzmocnienia według szczegółowej i sprecyzowanej reguły. Istotę zjawiska wzmocnienia można określić w tym, że jakakolwiek reakcja, która zostanie wzmocniona, ma tendencję do powtarzania się. Natomiast reakcje, które nie zostały w żaden sposób wzmocnione mają tendencje do stopniowego zaniku reakcji, czyli wygaszania.