W 1857 został przeniesiony na urząd rektorski do seminarium duchownego w Petersburgu, zachowując obowiązki przełożonego monasteru św. Antoniego Rzymianina. W 1858 został redaktorem pisma "Duchownaja biesieda". W 1859 został rektorem Petersburskiej Akademii Duchownej, nadzorował także nauczanie religii we wszystkich szkołach w Petersburgu i okolicach.
13 września 1859 został wyświęcony na biskupa wyborskiego, wikariusza eparchii petersburskiej. Po roku został przeniesiony na katedrę niżnonowogrodzką i arzamaską. W 1867 otrzymał godność arcybiskupa. Dwa lata później mianowany arcybiskupem charkowskim i achtyrskim. W 1872 na polecenie Synodu dokonywał kontroli w organach eparchii kurskiej. Rok później witał w Charkowie cara Aleksandra II.
Zmarł w 1873 i został pochowany w monasterze Opieki Matki Bożej w Charkowie. Swoje przedmioty osobiste, bibliotekę i rękopisy przekazał w testamencie bratu Wasilijowi Nadieżdinowi, zaś szaty liturgiczne - eparchii charkowskiej i Monasterowi Kuriaskiemu.