Skala Bortle’a – skala używana do szacunkowej oceny jakości nocnego nieba podczas obserwacji astronomicznych. Po raz pierwszy opisana przez Johna E. Bortle’a w lutym 2001, w czasopiśmie Sky & Telescope.
Alternatywą dla skali Bortle’a jest podanie jasności najsłabszych gwiazd widocznych danej nocy. Nie jest to jednak metoda obiektywna, ponieważ zależy również od wzroku obserwatora.
Klasa Niebo WGGOWidoczność graniczna gołego oka Przybliżona wartość mag/arcsec2 Szczegóły Kolor 1 doskonale ciemne niebo 7,6–8,0 21,7–22,0 Światło zodiakalne jest widoczne i kolorowe Przeciwblask jest widoczny widoczny jest pas zodiakalny Poświata niebieska jest dobrze widoczna regiony Drogi Mlecznej opodal Gwiazdozbioru Skorpiona i Strzelca rzucają wyraźne cienie wiele konstelacji, szczególnie tych słabszych, jest ledwo rozpoznawalnych pośród dużej liczby gwiazd wiele gromad Messiera i kulistych jest widocznych gołym okiem M33 (galaktyka trójkąta) to obiekt, który można bezpośrednio zobaczyć gołym okiem Widoczność graniczna obiektów obserwowanych przy pomocy reflektoru o śr.