Szejk Ahmad ibn Ali ibn Abd Allah ibn Dżasim ibn Muhammad Al Sani (arab. أحمد بن علي بن عبد الله بن جاسم بن محمد آل ثاني; ur. 1920, zm. 1977) – ósmy albo siódmy emir Kataru, w zależności od tego, czy jego przodka, Dżasima uznaje się emirem Kataru. Za czasów panowania szejka Ahmada Katar wzbogacił się na wielu nowo odkrytych polach naftowych. W tym czasie Katar również uzyskał niepodległość jako suwerenne państwo.
Młodość i rządy Szejk Ahmad urodził się w Dosze, stolicy Kataru, w 1920 roku, jako drugi syn szejka Alego ibn Abd Allaha. Miał dwanaścioro rodzeństwa: dziewięciu braci i trzy siostry, chociaż według niektórych źródeł braci miał dziesięciu.
Wstąpił na tron 24 października 1960 po ojcu, Alim ibn Abd Allahu, który abdykował na jego rzecz z powodu niezadowolenia poddanych spowodowanego rosnącym długiem rozrzutnego władcy. Początkowo rządy Ahmada uzależnione były od Wielkiej Brytanii. Dopiero od 1971 rządził suwerennym państwem. Uczestniczył w wielu koronacjach, w tym również Królowej Elżbiety II w Opactwie Westminsterskim w 1953. 22 lutego 1972, podczas gdy przebywał w Dubaju, jego rząd został obalony.