mały|„Dzielny chłopiec z Waxhaws” – litografia Curriera i Ivesa z 1876 roku przedstawiająca młodego Andrew Jacksona broniącego się przed brytyjskim oficerem podczas amerykańskiej wojny o niepodległość. Andrew Jackson (ur. 15 marca 1767 w (ob. hrabstwo Union), zm. 8 czerwca 1845 w Nashville) – amerykański prawnik i polityk, 7. prezydent Stanów Zjednoczonych (1829–1837).
Generał Armii Stanów Zjednoczonych, wojskowy gubernator Florydy (1821), członek Izby Reprezentantów USA (1796–1797), senator USA (1797–1798, 1823–1825).
Młodość i edukacja Andrew Jackson urodził się 15 marca 1767 w Waxhaws przy granicy Karoliny Południowej z Karoliną Północną. Jego ojciec, Andrew senior, był szkocko-irlandzkim imigrantem, który zmarł dwa tygodnie przed narodzinami Andrew. Po śmierci ojca, matka przyszłego prezydenta, Elizabeth Hutchinson wychowywała trzech synów: Hugh, Roberta i Andrew.
W 1780 bracia postanowili wziąć udział w amerykańskiej wojnie o niepodległość. Do wojska został przyjęty 18-letni Hugh, który zginął 29 maja 1780. Nastoletni Robert i Andrew wykonywali niemilitarne zadania dla walczących oddziałów, lecz zostali pojmani i dostali się do niewoli angielskiej. Niebawem obaj zachorowali na czarną ospę i w drodze powrotnej do domu zmarł starszy z braci – Robert.