Opis konstrukcji Karabinek vz. 33 był bronią powtarzalną w której zastosowano zamek czterotaktowy typu Mausera z rączką zakończoną gałką i zagiętą do dołu. Bezpiecznik skrzydełkowy, ryglowany dwoma ryglami z przodu i jednym z tyłu. Celownik krzywkowy skalowany od 50 do 500 metrów, co 50 i dalej do 1000 metrów, co 100 metrów.
Gewehr 33/40 (t) W listopadzie 1940 karabinek pod oznaczeniem Gewehr 33/40 (t) wszedł do uzbrojenia Wehrmachtu (strzelcy alpejscy i spadochronowi) i Waffen-SS.
Niemcy zastosowali kilka zmian wobec pierwowzoru: zmieniono mocowanie bagnetu dostosowując je do niemieckiego bagnetu S 84/98, wprowadzono osłonę muszki i przeniesiono urządzenie do rozbierania zamka ze stopki na kolbę, zmniejszono długość lufy do 990 mm (w czechosłowackim 995) i dodano krótką nakładkę na lufie, sięgającą od bączka przedniego do celownika (w czechosłowackim do komory zamkowej), zmniejszono prędkość początkową pocisku do 715 m/s (w czechosłowackim 820), zwiększono masę broni do 3,8 kg (w czechosłowackim 3,3), dodano metalowe okucie kolby po lewej stronie które miało chronić drewnianą kolbę przed uszkodzeniem o okute buty piechoty górskiej podczas musztry z bronią, zmieniono mocowanie pasa nośnego do przenoszenia broni.