Twórczość Literacka spuścizna Władysława to przede wszystkim pieśni religijne łacińskie i polskie. Po łacinie napisał m.in. antyfonę i epitafium Szymona z Lipnicy, autobiograficzny wiersz o wstąpieniu do zakonu, modlitwę do św. Brygidy, wierszowany wykaz kar pokutnych, pieśń do Matki Bożej na czas zarazy oraz poemat Ad Cantica canticorum verto me oparty na biblijnej Pieśni nad pieśniami. Został uznany za najwybitniejszego polskiego twórcę średniowiecznego znanego z imienia (pogląd ten forsuje zwłaszcza Wiesław Wydra). Badania ostatnich kilku dziesięcioleci pozwoliły również ustalić jego autorstwo w odniesieniu do kilku pieśni polskich, które wcześniej uznawane były za anonimowe. Serve Dei Simon, powst. po 1482 (łac. panegiryk na cześć bł. Szymona z Lipnicy) Jezusa Judasz przedał za pieniądze nędzne (zwany także Żołtarz Jezusów, czyli piętnaście rozmyślenia o Bożym umęczeniu) – pieśń pasyjna o 15 lub 17 czterowersowych zwrotkach (potem dopisano kolejne, łącznie było ich 27), składających się z parzyście rymowanych trzynastozgłoskowców w układzie: 13a 13a 13b 13b; powst. w 1488, wydana pt. Pieśń o Bożym umęczeniu..., Kraków 1558, drukarnia M.