Na fali sukcesu powróciła do Comédie-Française, gdzie ugruntowała swoją pozycję występami w sztukach Sfinks, , Fedra (wszystkie z 1874) i Hernani (1877).
Opuściwszy Comédie-Française na początku lat 80., regularnie odbywała światowe trasy, dzięki którym zyskała miano pierwszej globalnej gwiazdy w historii, zaś jej repertuar wypełniały cieszące się uznaniem sztuki – w tym m.in. Adrienne Lecouvreur, Frou-Frou i Dama kameliowa. Ostatnia z wymienionych stanowiła żelazną pozycję w repertuarze Bernhardt, która w główną bohaterkę wcielała się trzy tysiące razy. Prócz grania zarządzała również Théâtre de la Porte Saint-Martin – na jego deskach odniosła sukcesy w sztukach Théodora (1884) i (1887) – oraz – na którego scenie występowała w dramacie romantycznym (1895). Od 1899 do 1923 zarządzała Théâtre Sarah-Bernhardt, wystawiając m.in. Hamleta (1899), Orlątko (1900), Proces Joanny d’Arc (1909) i Jeanne Doré (1913).