Franciszek Jaśkowiak oceniał w 1957 roku, że obszar Parku odwiedza rocznie ok. 500 000 turystów i wycieczkowiczów oraz że jest to popularne miejsce wypoczynku oraz spędzania urlopów. Równolegle z utworzeniem parku narodowego Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze oznakowało w parku siedem ścieżek turystycznych o łącznej długości 83 km oraz ustawiło drogowskazy i tablice informacyjne na wejściach do parku i skrzyżowaniach szlaków.
Po 1950 roku w całej Polsce przyjął się górski system znakowania szlaków białymi poziomymi pasami z kolorowym pośrodku, w 1956 roku oznakowano w ten sposób istniejące szlaki na lewym brzegu Warty w tworzonym parku narodowym. Do końca lat 70. XX wieku staraniem oddziałów PTTK i władz lokalnych wytyczono i oznakowano w regionie wielkopolskim ok. 3000 km szlaków pieszych, jednakże ostatecznie znaczna część wytyczonych szlaków nie tworzyła przemyślanej sieci i nie była używana ze względu na brak właściwej konserwacji bądź błędy w wytyczeniu.