Belgijska Partia Socjalistyczna wchłonęła dużą część elektoratu osłabionych komunistów (z 12,% głosów w 1946 do 3,5% w 1954). Na arenie międzynarodowej, socjaliści belgijscy sprawowali stanowiska ministrów spraw zagranicznych (z małymi przerwami od 1945 do 1966), uczestnicząc w utworzeniu NATO, socjaliści popierali politykę zimnowojenną rządów zachodnich i antykomunizm.
W latach 60. nastąpiła pewna zmiana akcentów zwana „zwrotem w lewo”Partie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 54. Przewodniczący Leo Collard tworząc hasło „zgromadzenia ludzi postępu” uwzględnił współpracę z Komunistyczną Partią Belgii. W lutym 1974 współprzewodniczący socjaldemokracji Andre Cools w otwartym liście do lidera komunistów Luisa van Geyta napisał o możliwej budowie frontu, w którym znaleźć się mogła również KPB. Pomysłowi temu przeciwni byli partyjni prawicowy. Zmiana strategii nastąpiła już w styczniu 1976 roku gdy Willy Claes na spotkaniu zachodnioeuropejskich socjalistów powiedział, że rozumie współpracę komunistów i socjalistów w Europie południowej ale nie akceptuje takiej współpracy w BelgiiPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 53.