od 24,54% (1971) do 22,42% (1977), stale rosło natomiast poparcie w Walonii gdzie w latach 70. sięgało one od 34,97% (1971) do 37,73% (1977). Spadek poparcia we Flandrii spowodowany był głównie konkurencją z Partią Społeczno-ChrześcijańskąPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 48–49.
Głównym elektoratem partii była klasa robotnicza Flandrii (58% tamtejszego elektoratu) i Walonii (64,4% w całej Walonii, 34,% w Brukseli). Kolejną grupą zawodową byli urzędnicy – 16,8% w Walonii, we Flandrii 27%, a w Brukseli 34,8%. Kupcy i rzemieślnicy we Flandrii stanowią 12% poparcia BPS w Walonii natomiast 9,4%. Kadry administracyjno-kierownicze we Flandrii stanowiły 4,1% elektoratu, a w Walonii 5%. Szczegółowe dane nie były publikowane, notowany był wzrost poparcia urzędników i drobnej burżuazjiPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 49.
Spadek poparcia przyczynił się do poszukiwania nowych koncepcji partii. BPS w latach 60. opracowała koncepcję „partii otwartej” dla wszystkich klas społecznych, już w 1945 roku na zmianie nazwy z „Robotniczej” na „Socjalistyczną” zaważyły tendencje partyjne;