W 1998 objął stanowisko profesora wizytującego na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie. Również w 1998, po powstaniu Wydziału Teologicznego na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, został mianowany profesorem nadzwyczajnym tej uczelni. Był założycielem, a w latach 1998–2012 pierwszym kierownikiem Zakładu Filozofii Chrześcijańskiej na tym wydziale. W ramach zakładu zainicjował wydawanie periodyku naukowego „Filozofia Chrześcijańska” oraz serii książkowej „Biblioteka Filozofii Chrześcijańskiej”. Wykładał również na Uniwersytecie Łódzkim i w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi. Został członkiem Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk.
W działalności naukowej zajął się historią filozofii powszechnej, filozofią chrześcijańską XX wieku oraz antropologią filozoficzną. Wpływ na nią wywarły prace Pierre’a Teilharda de Chardina, Martina Heideggera, Ludwiga Feuerbacha, Friedricha Nietzschego, Paula Ricœura, Emmanuela Levinasa, Jeana-Paula Sartre’a, Gabriela Marcela, Jeana-Luca Mariona, Karola Wojtyły (Jana Pawła II), Edyty Stein, Hansa Ursa von Balthasara i Sørena Kierkegaarda. W swojej twórczości naukowej odwoływał się do dzieł i koncepcji filozoficznych, poszukując prawdy o Bogu i człowieku oraz adekwatnych sposobów ich wyrażania. Jego książka Wobec Innego.