Hans Biebow (ur. 18 grudnia 1902 w Bremie, zm. 23 czerwca 1947 w Łodzi) – niemiecki kupiec i urzędnik, w latach 1940–1944 szef niemieckiej cywilnej administracji łódzkiego getta, zbrodniarz nazistowski.
Przed wybuchem II wojny światowej z powodzeniem prowadził w Bremie firmę handlującą kawą. W 1938 roku wstąpił do NSDAP, jednak traktował członkostwo w ruchu nazistowskim przede wszystkim jako środek realizacji własnych interesów. W kwietniu 1940 roku przybył do okupowanej Łodzi. Jako kierownik ekspozytury Ernährungs- und Wirtschaftsstelle Getto (EWG), a następnie Zarządu Getta (), był zwierzchnikiem niemieckiej cywilnej administracji w getcie łódzkim i jedynym pośrednikiem w kontaktach między Przełożonym Starszeństwa Żydów Chaimem Rumkowskim a władzami niemieckimi. Odegrał kluczową rolę w przekształceniu getta w wielki obóz pracy. Organizował także systematyczny rabunek żydowskiego mienia. Uczestniczył w deportacjach z getta łódzkiego i innych gett w rejencji łódzkiej do obozu zagłady w Chełmnie nad Nerem. Pracę w Zarządzie Getta wykorzystywał, aby uzyskiwać znaczne korzyści finansowe oraz unikać powołania do Wehrmachtu. Osobiście dokonywał, zwłaszcza w końcowej fazie istnienia getta i po jego likwidacji, mordów i gwałtów.