Samoloty wykorzystywano do końca wojny do zadań szkolno-treningowych oraz w ograniczonym zakresie do misji patrolowych w pobliżu Japonii. Do końca wojny pozostały nieznane aliantom i nie otrzymały żadnej amerykańskiej nazwy kodowej. Jedyna seryjnie produkowana łódź latająca, zaprojektowana jako samolot szkolno-treningowy.
Konstrukcja Samolot Aichi H9A był dwusilnikową łodzią latającą ze skrzydłami typu parasol o konstrukcji metalowej krytej lekkimi blachami, sklejką i płótnem z podwoziem częściowo chowanym do kadłuba.
Napęd stanowiły dwa chłodzone powietrzem, 9-cylindrowe silniki gwiazdowe typu Nakajima Kotobuki o mocy startowej 710 KM każdy. Załogę tworzyło maksymalnie pięć osób, na pokład zabierano do trzech uczniów.
Płatowiec o rozpiętość 24 m mierzył 16,95 m długości, 5,25 m wysokości, powierzchnia skrzydeł 63,3 m². Masa własna 4900 kilogramów, normalna masa startowa 7000 kilogramów, a maksymalna masa startowa do 7500 kilogramów.
Prędkość maksymalna wynosiła 316 km/h na wysokości 3000 metrów, prędkość przelotowa 185 km/h na wysokości 1000 metrów.