W 1915 r. wojska rosyjskie zarekwirowały trzy dzwony. Rewindykowano je w 1923 r. Około 13 września 1939 Niemcy spalili wikariat i budynki gospodarcze, a świątynię zamienili na tymczasowy obóz dla polskich jeńców wojennych, niszcząc przy tym i rabując sprzęty liturgiczne. Działania wojenne w 1941 r. uszkodziły dach, wybito wiele szyb. W 1941 wojska niemieckie zabrały cztery dzwony, w tym jeden zabytkowy z 1745.
W 1948 i 1950 r. proboszcz ks. Józef Makarewicz przeprowadził gruntowną naprawę dachu kościoła.
10 kwietnia 1972 kościół został wpisany do rejestru zabytków pod nr 949.
W 2004 r. ks. kan. Marian Zbieć ufundował tablicę upamiętniającą ks. kan. Stefana Obłozę – budowniczego istniejącego do dziś kościoła. Tablicę tę umieszczono w przedsionku kościoła. Pięć lat później, w setną rocznicę ukończenia budowy świątyni, parafianie ufundowali tablicę pamiątkową, która zawisła na przedniej ścianie kościoła, po lewej stronie od głównego wejścia.