Boruja – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Siedlec. Jest wsią o drewnianej zabudowie, z domami usytuowanymi szczytowo w stosunku do ulicy, stodołą od strony pola. Leży na pograniczu powiatu wolsztyńskiego i nowotomyskiego.
Przez miejscowość przepływa Szarka, dopływ Obry. Około kilometr na wschód leży Jezioro Kuźnickie.
Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od początku XV wieku. Wymieniona pierwszy raz w łacińskim dokumencie z 1409 we współczesnym brzmieniu Boruya, 1424 Boruy, Borug, 1531 Borvgya, Borogya.
W 1409 roku odbył się proces sądowy o proces o rozgraniczenie pomiędzy Borują, a Bylęcinem i Tuchorzą. Wtedy to miejscowość wymieniona została po raz pierwszy w dokumentacji historycznej. Wieś była wówczas własnością szlachecką i znajdowała się w posiadaniu rodziny Głowaczów. Właścicielką była pani Jadwiga Głowaczowa wdowa po zmarłym Janie Głowaczu ze Zbąszynia. W 1412 kolejny archiwalny dokument wymienił jej synów Jana oraz Dobrogosta ze Zbąszynia kiedy rodzina prowadziła spór sądowy z Janem Gorzesko o sołectwo borujskie i inne dobra. Wieś w 1510 leżała w parafii Zbąszyń, a w 1530 należała do powiatu kościańskiego w Koronie Królestwa Polskiego.