Powyższe wzory zakładają, że współczynnik sprzężenia nie zmienia się w czasie, dlatego czułość oszacowaną na ich podstawie nazywa się „efektywną”, aby odróżnić ją od prawdziwej czułości równowagowej. Wymagają też znajomości wartości efektywnego wymuszenia radiacyjnego, którego szacunki znane jest tylko w przybliżeniu w odniesieniu do prawdziwego klimatu, i którego obliczenie jest dość trudne nawet w odniesieniu do symulacji modeli klimatu. Dlatego, w przypadku modeli, używa się tzw. „metody Gregory’ego”, która polega na regresji liniowej strumienia netto promieniowania u szczytu atmosfery względem zmiany temperatury globalnej . Metoda ta pozwala na jednoczesne określenie wartości wymuszenia (wartość dla gdy ), ocieplenia odpowiadającego temu wymuszeniu (punkt przecięcia krzywej regresji z linią ), oraz wartość (nachylenie krzywej regresji). Standardowo, przy diagnozowaniu efektywnej czułości modeli klimatu, używa się symulacji o długości 150 lat od momentu czterokrotnego zwiększenia koncentracji CO2 w atmosferze.