Najwyższe organy kontroli Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, istniejące w latach 1809–1867.
Główna Izba Obrachunkowa (1809–1815) 2 marca 1809 r., na podstawie dekretu monarchy została utworzona Główna Izba Obrachunkowa (GIO). Izba składała się z prezesa, któremu podlegało m.in. czterech konsyliarzy, pięciu rachmistrzów, a także asesorzy. GIO prowadziła kontrolę rachunków, na których dochód i rozchód środków publicznych przekraczał 500 zł rocznie. Sprawowana przez GIO kontrola miała dwa etapy: formalny, przeprowadzany przez rachmistrzów, legalny, obejmujący też badanie zgodności z preliminarzem budżetowym, realizowany przez konsyliarzy i asesorów.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości GIO posiadała też uprawnienie do kontrolowania gospodarność i celowość wydatków. O nieprawidłowościach GIO informowała monarchę za pośrednictwem Rady Stanu.
Izba Obrachunkowa Królestwa Polskiego 1815-1831 Po nadaniu nowej konstytucji ogłoszonej 24 XII 1815 r., przez króla Aleksandra I, art. 78 poświęcono kontroli państwowej. Określono w nim, że Izba Obrachunkowa Królestwa Polskiego zależy tylko od króla, odpowiadając za rewizję rachunków i zakwitowanie zdających rachunków.