thumb|Miniatura z XV wieku, przedstawiająca krucjatę pasterzy thumb|Pasterze podpalają wieżę w Verdun, gdzie ukryło się 500 Żydów Druga krucjata pasterzy – zwyczajowa nazwa dla ruchu, który ogarnął znaczną część dolnych warstw społeczeństwa francuskiego w 1320 roku. Celem krucjaty było wsparcie rekonkwisty na Półwyspie Iberyjskim.
Tło W XIV wieku większość Półwyspu Iberyjskiego była już wyzwolona z rąk Maurów. Tylko na południu trwało ostatnie państwo muzułmańskie w Europie – emirat Grenady, które już od ponad siedemdziesięciu lat było lennem Królestwa Kastylii-León.
W maju 1320 roku młody normandzki pasterz ogłosił, że przybył do niego Duch Święty i nakazał mu walkę z muzułmanami na Półwyspie Iberyjskim. Słowa chłopca padły na podatny grunt, gdyż już od jakiegoś czasu we Francji krążyły pogłoski o organizacji nowej krucjaty. Jednocześnie zaś pogorszyły się warunki materialne chłopów z powodu tzw. małej epoki lodowej i po przywróceniu przez króla Ludwika X nakazu spłaty długów u żydowskich lichwiarzy (po wydaleniu Żydów na początku XIV wieku z Francji to monarchia ściągała długi). Biedniejsze warstwy społeczeństwa wierzyły więc w poprawę swojego losu dzięki uczestnictwu w krucjacie.