Z założenia fragmenty te miały pochodzić od prawników posiadających przywilej ius publice respondendi, jednakże kompilatorzy wykorzystali również dzieła trzech prawników z okresu przedklasycznego, którzy przywileju tego (nadawanego od czasów Oktawiana Augusta) posiadać jeszcze nie mogli. Według informacji przekazanej przez Justyniana komisja wyselekcjonowała materiał z 2000 ksiąg mających ogółem 3 miliony wersów (duo paene milia librorum esse conscripta et plus quam tricies centena milia versuum), z czego do Digestów trafiło ok. 150 tysięcy wersów (centum quinquaginta paene milia versuum)Tanta paragraf 1. Według dokładniejszych wyliczeń 1625 ksiąg (Kolańczyk, s. 85).. Do tekstów tych kompilatorzy wprowadzali interpolacje, aby uzgodnić dawne prawo ze współczesnym im. Ich analiza i odkrywanie pierwotnego tekstu od dawna jest przedmiotem zainteresowania uczonychPo raz pierwszy zwrócono na nie uwagę w XVI wieku (francuski prawnik erudyta Jacques Cujas 1512–1590, zw. z łac. Cuiacius i inni). Kolańczyk s. 99; Wiesław Litewski, Rzymskie prawo prywatne s. 103..