lokatą w korpusie oficerów piechoty.
Po ataku Niemiec na Polskę 1 września 1939 dowódca I batalionu 95 pułku piechoty. Walczył w rejonie Łukowa, Dęblina i Krasnobrodu, gdzie 25 września 1939 został ranny w rękę i dostał się do niemieckiej niewoli. Od lutego 1940 więzień oflagów. 27 września 1944 roku został ranny podczas alianckiego nalotu. 31 marca 1945 uwolniony. W listopadzie 1945 wrócił do kraju z amerykańskiej i angielskiej strefy okupacyjnej Niemiec i zgłosił się do Komisji Rehabilitacyjnej.
Od końca grudnia 1945 ponownie służył w WP jako major. Wykładał taktykę w Oficerskiej Szkole Piechoty Nr 2 w Gryficach, a od maja 1947 w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. Od sierpnia 1948 podpułkownik, od lutego 1949 starszy wykładowca taktyki i służby sztabów w Wyższej Szkole Piechoty. Od jesieni 1949 szef Oddziału Wyszkolenia w Sztabie Dowództwa Wojsk Lądowych. Od marca 1950 szef Wydziału Ogólnowojskowego Głównego Inspektoratu Wyszkolenia Bojowego Wojska Polskiego. Od kwietnia 1953 pułkownik, od lipca 1953 szef Zarządu Szkół i Kursów Oficerskich tego inspektoratu. 1955–1957 komendant Oficerskiej Szkoły Piechoty Nr 3 w Elblągu, potem Wojskowego Ośrodka Szkolenia Ogólnego nr 2 w Zegrzu. W latach 1960–1963 komendant Podoficerskiej Szkoły Zawodowej im. Rodziny Nalazków w Elblągu.