Piotr Siemionowicz Machrow, ros. Петр Семенович Махров (ur. 1 września 1876 w Tambowie, zm. 29 lutego 1964 w Cannes) – rosyjski wojskowy (generał lejtnant), emigracyjny publicysta i pisarz.
Życiorys Ukończył gimnazjum w Mińsku. W 1893 r. wstąpił do armii rosyjskiej. W 1897 r. ukończył junkierską szkołę piechoty w Wilnie. Służył w stopniu podporucznika w 117 Jarosławskim Pułku Piechoty. Następnie przeszedł do 119 Kołomienskiego Pułku Piechoty. W 1901 r. awansował do stopnia porucznika. Rozpoczął naukę w Nikołajewskiej Akademii Sztabu Generalnego, ale po wybuchu w 1904 r. wojny rosyjsko-japońskiej wyjechał ochotniczo na front. Walczył w szeregach 3 Armii Mandżurskiej. W 1905 r. awansowano go na sztabskapitana. W 1907 r. dokończył naukę w nikołajewskiej akademii sztabu generalnego. Mianowano go kapitanem. Objął dowództwo kompanii 105 Orenburskiego Pułku Piechoty. W 1909 pełnił funkcję starszego adiutanta w sztabie 4 Dywizji Kawalerii, a następnie zastępcy staszego adiutanta w sztabie Wileńskiego Okręgu Wojskowego. W 1912 został starszym adiutantem w sztabie 13 Dywizji Piechoty. Był autorem prac wojskowych pt. „Wojennaja tajna i wojennaja cenzura”, „Bałkanskaja wojna 1912 g.” i „Primienienije wozduchopławatielnych apparatow na wojnie”.