lewa skierowana jest w stronę czaszki, symbolu pustelników. Jej dłonie stanowią jeden z najbardziej interesujących elementów tej sceny. Magdalena ma wydłużone palce, a serdeczny i środkowy są połączone ze sobą w jeden z najbardziej charakterystycznych dla El Greca gestów. W przeciwieństwie do wcześniejszych wersji na tym obrazie nie ma karafki z olejkiem, jednego z atrybutów Magdaleny.
Barcelońska Maria Magdalena jest zupełnie odmienna od wcześniejszych. Magdalena nie jest już elegancką kobietą, ale ukazana zostaje jako pustelnik zatopiony w kontemplacji i modlitwie. Dodatkowym elementem nie występującym we wcześniejszych wersjach jest krucyfiks. Motyw został zaczerpnięty z obrazu Święty Franciszek pogrążony w modlitwie. Tło sceny jest surowe, kolory bardzo oszczędne. Czerwony płaszcz odcina się od bladej cery Magdaleny i podkreślony jest barwą kasztanowych włosów. Oświetlenie stosowane przez El Greca wzorowane jest na szkole weneckiej, choć artysta stosuje większą jaskrawość w miejscach, gdzie dochodzi światło np. na lewym ramieniu świętej. W tym obrazie El Greco tworzy już we własnym stylu.
Obraz został nabyty w Paryżu w 1894 roku przez artystę z Katalonii Santiago Rusiñola wzbudzając zainteresowanie modernistów pracami El Greca.