Wiktor Petrowycz Zelinski, Wiktor Zielinski, ukr. Віктор Петрович Зелінський (ur. we wsi Petrykiwka pod Katerynosławiem w guberni katerynosławskiej, zm. 14 grudnia 1940 w Sopocie) – ukraiński wojskowy, generał pułkownik Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej.
Życiorys Urodził się w rodzinie szlacheckiej, ojciec był oficerem. Ukończył korpus kadetów w Pskowie, Konstantynowską Wyższą Szkołę Wojskową (1885) i Michajłowską Oficerską Szkołę Artylerii (1911). Jako kapitan - dowódca baterii w 3 wschodniosyberyjskiej brygadzie artyleryjskiej uczestniczył w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905), w tym w bitwach pod Liaoyangiem i Mukdenem. Za przejawioną odwagę awansowany do stopnia podpułkownika i pułkownika i odznaczony Krzyżem Świętego Jerzego IV klasy, Szablą Świętego Jerzego i orderem św. Włodzimierza IV klasy z mieczami i wstęgą. Od 17 czerwca 1911 generał major, dowódca 6 syberyjskiej strzeleckiej brygady artyleryjskiej stacjonującej w Chabarowsku i Ussuryjsku.
Po wybuchu I wojny światowej w listopadzie 1914 pełnił obowiązki dowódcy 6 syberyjskiej dywizji strzelców. Podczas bitwy pod Łodzią, w boju pod Brzezinami 24 listopada 1914 trafił do niewoli niemieckiej.