Po tym zdarzeniu przeniósł się do Florencji, gdzie poznał malarza i rzeźbiarza Daniela Stepanoffa. Po wybuchu I wojny światowej przeniósł się do Hellerau koło Drezna, gdzie zamieszkał w Domu Artystów Loschwitz. Tam razem z pułkownikiem i mistrzem sportowym założyli "Kraft-Kunst", gdzie młodzi mężczyźni uczęszczali na zajęcia sportowe, a także byli modelami dla artystów. Wiele obrazów Schneidera przedstawia ich nagie sylwetki podczas ćwiczeń lub stylizowane na sceny antyczne. Podczas rejsu wycieczkowego statkiem po Bałtyku Sasha Schneider dostał ataku cukrzycy i zapadł w śpiączkę, przyczyniło się do tego wypicie przez niego wody z butelki, w której wcześniej przetrzymywano chemikalia. Po zacumowaniu do Świnoujścia nieprzytomnego artystę przetransportowano na brzeg, gdzie zmarł. Jego grób znajduje się na Loschwitzer Friedhof w Dreźnie.
Sascha Schneider prowadził przez wiele lat stałą korespondencję z Kuno von Hardenbergiem, której treść wskazuje na bliską przyjaźń i zaufanie. Potwierdzeniem tego faktu jest hołd, jaki oddał van Hardenberg po śmierci Schneidera, pisząc w 1929 jego biografię.