Pierwszym miejscem poszukiwania była kwatera UNRRA w Regensburgu, gdzie Blackley znalazła dokumentację dotycząca 4 tys. uprowadzonych dzieci. Pierwsze powroty miały miejsce późną wiosną 1947. Sukcesem zespołu Hrabara jest odzyskanie 25 dzieci z zakładu opiekuńczego „Schloss Hubertus” w bawarskim Oberlauringen.
Latem 1947 r. rząd USA podjął decyzję o likwidacji działu poszukiwań dzieci w UNRRA. Było to m.in. efektem coraz bardziej rozwijającej się idei tzw. "żelaznej kurtyny". Interwencja wspomnianej E. Blackley u Eleonory Roosevelt i burmistrza Nowego Jorku – Fiorello La Guardii pozwoliła na przedłużenie działalności tego działu jeszcze o rok.
Coraz gorzej rozwijała się też współpraca z władzami angielskiej strefy okupacyjnej pomimo dużych wysiłków R. Hrabara nad uregulowaniem tej sprawy; dobrze natomiast z władzą francuskiej strefy, ponieważ z ich kraju w ramach tej akcji wywieziono ok. 100 tys. dzieci.