Organy filharmonijne Od roku 1912 istniał już podobny do fortepianu „Welte-Mignon” mechanizm przeznaczony do organów, które nazywano organami Welte-Mignon. Ponieważ miały one być produkowane na rynek brytyjski nazywano je „Britanikami”. Były one w pełni zautomatyzowane. Najczęściej znajdowały się one w posiadaniu bogatych przedstawicieli szlachty oraz przemysłowców. Część z nich znajdowała się w hotelach najwyższej klasy. Najczęściej instrumenty te były wbudowane w pomieszczenia, które specjalnie dla nich projektowano. Największe tego typu organy zbudowane zostały dla teatru Sir Davida Lionel Goldsmid-Stern-Salomons Anwesen w Broomhill. Instrument miał 9 metrów wysokości i 6 metrów szerokości oraz posiadał blisko 2 tysiące piszczałek oraz różnorodne instrumenty perkusyjne. Organy zostały uszkodzone podczas pierwszej wojny światowej. Po wielu perypetiach i przenosinach, np. na wyspę Man, od 2007 roku instrument ponownie pokazywany jest szerokiej publiczności. W 2011 roku wydano płytę zawierającą utwory wykonywane na tych organach. Do najsłynniejszych organistów grających na organach mechanicznych należeli Marco Enrico Bossi, Eugène Gigout, Max Reger, , , oraz Karl Straube.