27 sierpnia 1986 został przeniesiony do rezerwy w stopniu plutonowego podchorążego rezerwy.
W 1992 na macierzystej uczelni uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie napisanej pod kierunkiem Lecha Gardockiego pracy pt. Granice karalności usiłowania a problem nieudolności. Przyczynek do struktury bezprawia. Habilitował się w 2010 również na UW na podstawie dorobku naukowego i rozprawy zatytułowanej Bezprawność jako element przestępności czynu. Studium na temat struktury przestępstwa.
Zawodowo związany z Uniwersytetem Warszawskim, w latach 80. był pełnomocnikiem dziekana WPiA, doszedł na tej uczelni do stanowiska profesora nadzwyczajnego. W latach 2010–2012 pełnił funkcję rzecznika dyscyplinarnego UW do spraw pracowników. W 2012 objął stanowisko dyrektora Instytutu Prawa Karnego. Zatrudniony także w Wyższej Szkole Administracji Publicznej w Ostrołęce na stanowisku profesora nadzwyczajnego, pełnił na tej uczelni funkcję dziekana.
W swojej pracy naukowej zajmuje się przede wszystkim teorią prawa karnego, podstawami odpowiedzialności karnej, teorią i filozofią prawa karnego, jak też teorią przestępstwa.