Wygłosiła 17 referatów na konferencjach międzynarodowych. Działalność naukowo-badawcza koncentrowała się na śląsko-krakowskich złożach cynku i ołowiu, oraz budowy geologicznej Śląsko-Krakowskiego Zagłębia Kruszcowego. Głównymi dokonaniami Ireny Smolarskiej są teorie o diagenetycznym pochodzeniu dolomitów kruszconośnych i o krasowym pochodzeniu rud brekcjowych z Zagłębia. Rozprawa habilitacyjna Ireny Smolarskiej miała wielkie znaczenia dla wyjaśnienia spornego w skali światowej zagadnienia genezy tzw. stratyfikowanych złóż rud cynku i ołowiu, tym samym I. Smolarska jest w gronie najwybitniejszych współtwórców naukowych podstaw dalszych poszukiwań jednych z największych rud cynku i ołowiu na świecie. Za życia opublikowała 32 prace naukowe, już po jej przedwczesnej śmierci ukazało się jeszcze 10. Ostatnim akordem jej prac było reprezentowanie polskiej nauki na 24 Kongresie Geologicznym w Montrealu, gdzie była również przewodniczącą jednej z sekcji i wygłosiła głośny referat „Comparative study of the Mineralization of triasic Rocs in Poland”.