Bitwa o Tunis miała miejsce w roku 1535 w trakcie militarnej ekspedycji hiszpańskich Habsburgów do kontrolowanego przez Osmanów Tunisu. Celem ekspedycji było odzyskanie kontroli nad wybrzeżem afrykańskim i zabezpieczenie się przed atakiem Osmanów w zachodnim rejonie Morza Śródziemnego. Oblężenie Tunisu było pierwszą operacją skierowaną przeciwko Osmanom na Morzu Śródziemnym przeprowadzoną przez cesarza Karola V. Dzięki opanowaniu Tunisu hiszpańscy Habsburgowie powstrzymali prowadzoną od lat 20. XVI w. ekspansję turecką w zachodniej części Morza Śródziemnego.
Zajęcie Tunisu przez Turków (1534) Głównym powodem ekspedycji hiszpańskiej było zajęcie Tunisu dnia 17 sierpnia 1534 r. przez Khaira ad-Din Barbarossę – jednego z najpotężniejszych korsarzy muzułmańskich. Rok wcześniej Sulejman I odwołał Barbarossę z Algieru, powierzając mu stworzenie silnej floty w Konstantynopolu. Łącznie zimą 1533–1534 r. zbudowano 70 galer, na czele których Barbarossa zdobył Tunis, wypędzając lokalnego władcę Muleya Hasana, wasala Habsburgów, który w rezultacie znalazł schronienie na dworze Karola V. W Tunisie Barbarossa zorganizował bazę do dalszych ataków w regionie m.in. na Maltę.