thumb|Falenica. Dawna ulica Handlowa, obecnie Walcownicza, przed 1939 thumb|Rampa na stacji Warszawa Falenica, skąd wywieziono falenickich Żydów do obozu zagłady w Treblince thumb|Pomnik odsłonięty w 50. rocznicę likwidacji przez Niemców falenickiego getta thumb|Napis na pomniku
Getto w Falenicy (getto falenickie) – getto dla ludności żydowskiej, utworzone przez Niemców w Falenicy.
Ogółem przeszło przez nie 7500 osób, około 1500 zmarło z głodu i chorób, około 300 zamordowano w getcie i miejscowym obozie pracy, większość pozostałych zginęła w obozie zagłady w Treblince.
Powstanie getta 31 października 1940 roku niemieccy naziści założyli, na terenie ówczesnego podwarszawskiego miasteczka Falenica, getto dla Żydów zamieszkujących gminę Falenica Letnisko i okolice. Przyczyną takiej lokalizacji była liczebność miejscowej gminy żydowskiej. Wszyscy Polacy musieli się wyprowadzić ze swoich domów, jeśli te znajdowały się na terenie przeznaczonym na getto, a Żydom po skonfiskowaniu domów poza gettem dano czas na osiedlenie się na jego terenie do 1 grudnia 1940. Po tym terminie wszyscy znajdujący się poza jego obszarem byli zabijani. Na ograniczony drutem kolczastym teren prowadziły dwa wjazdy – od strony Falenicy na ulicy Handlowej (obecnie Walcownicza), a od strony Miedzeszyna na ulicy Polnej (obecnie Drozdowa).