Król Rzymian (), tłumaczony też błędnie na: król Rzymski – tytuł monarszy władców Niemiec nadawany im po wyborze na tron Świętego Cesarstwa Rzymskiego i koronacji dokonywanej zwykle w Akwizgranie, a przed koronacją cesarską w Rzymie, której to co do zasady dokonywał papież.
Historia tytułu W 962 król niemiecki Otton I Wielki, uważający się za naturalnego dziedzica wschodniofrankijskich Karolingów, opanował Włochy, po czym koronował się zarówno na króla Włoch, jak i cesarza, choć nie używał epitetu rzymski, który przywrócił dopiero jego syn i następca - Otton II. Od tego momentu większość władców niemieckich używała jednocześnie tytułów króla niemieckiego po objęciu tronu i cesarza rzymskiego, po koronacji przez papieża w Rzymie. Od XI wieku zaczęto stosować wymiennie określenia król niemiecki i król Rzymian. Ten drugi stał się z czasem jedynym oficjalnym tytułem królewskim w państwie niemieckim. Dodanie do tytulatury przymiotnika rzymski wyrażało potwierdzenie prawa władcy Niemiec do korony cesarskiej oraz dążenie do zjednoczenia wszystkich krajów łacińskiego chrześcijaństwa pod swoim zwierzchnictwem. Wyraźnie rozróżniane godności: cesarska i królewska były więc ze sobą związane, ale nie tożsame. Władca niemiecki po elekcji i koronacji na króla (zwykle w Akwizgranie) tytułował się rex Romanorum, czyli „król Rzymian”.