Był jednym z najważniejszych przywódców stronnictwa Radziwiłów w Wielkim Księstwie Litewskim. Najbardziej obrotny z braci, co dało mu stanowisko jednego z najbliższych współpracowników politycznych Michała Radziwiłła. W roku 1755 praktycznie samodzielnie kierował Głównym Trybunałem Litewskim, którego był wicemarszałkiem (marszałkostwo sprawował Michał Radziwiłł, hetman Wielki Litewski), faktycznie sprawując najwyższą władzę sądowniczą na terenie całego Wielkiego KsięstwaPamiętniki Marcina Matuszewicza, kasztelana brzeskiego-litewskiego 1714-1765, W. 1876, T. II, s. 131.. Sposób, w jaki sprawował ów urząd, doprowadził do kolejnej eskalacji konfliktu pomiędzy stronnictwem Radziwiłłów a Familią Czartoryskich, i już podczas tej kadencji Trybunału, ci ostatni zapowiedzieli pozbawienie jego brata Andrzeja, pisarstwa ziemskiego wileńskiego, co ostatecznie miało miejsce rok później. Jednak sam Jerzy obronił swój urząd podwojewodziego, dzięki zbyt mocnej nawet dla Fryderyka Czartoryskiego, kanclerza wielkiego litewskiego pozycji Michała Radziwiłła, który objął pełną protekcją swojego zastępcę.