thumb|245px|G. Żórawski, „Podręcznik dla Majstrów Tkackich”, Rychliński i Wegner, Łódź 1905 thumb|245px|Ferdynand Ossendowski, „Polesie”, Wydawnictwo Polskie R. Wegnera, Poznań 1934 (seria „Cuda Polski”). Wegner był nie tylko wydawcą dzieł Ossendowskiego, ale i jego przyjacielem Rudolf Wegner (ur. 1876/1877 w Łodzi lub Brzezinach, zm. 13 lipca 1941 w Warszawie) – polski księgarz i wydawca. Współzałożyciel (1917) i dyrektor Wydawnictwa Polskiego we Lwowie i Poznaniu, od roku 1928 jego właściciel (pod nazwą Wydawnictwo Polskie R. Wegnera). Zaliczany do najpoważniejszych wydawców polskich przed II wojną światową, określany jako „jeden z najwybitniejszych animatorów kultury nieistniejącego państwa polskiego” oraz „Borowiecki książki polskiej”. Miał dwoje dzieci, syna Tomasza (zm. 1910) i Irenę (1908–1999).
Życiorys Urodził się w roku 1876 lub 1877 w Łodzi lub pobliskich Brzezinach, w ówczesnym Królestwie Polskim. Ze względów zdrowotnych – chorował na płuca – młodość spędził głównie w Szwajcarii. Tam też ukończył studia, obracając się w kręgach młodej, patriotycznej emigracji polskiej. Wegner miał tytuł filistra honoris causa korporacji akademickiej „Hermesia”. Po odbyciu praktyki w Pestalozzi Verlag powrócił do Polski.