Kuźma Pietrowicz Trubnikow, ros. Кузьма́ Петро́вич Тру́бников (ur. we wsi Gatiszcze, powiat Liwny, prowincja Orzeł, zm. 16 stycznia 1974 w Moskwie) – oficer Armii Imperium Rosyjskiego, radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik.
Życiorys Od 1909 służył w rosyjskiej armii. Brał udział w I wojnie światowej jako sierżant, potem porucznik.
W 1918 wstąpił do Armii Czerwonej. Uczestnik wojny domowej w Rosji jako dowódca plutonu, potem kompanii, batalionu i pułku. W 1927 skończył kurs w Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie. . W końcu marca 1940 przywrócony do służby w Armii Czerwonej. Po ataku Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 został dowódcą 258 Dywizji Piechoty w 50 Armii na Froncie Zachodnim. Uczestnik walk odwrotowych pod Orłem, Briańskiem i Tułą. W listopadzie 1941 przeniesiony na dowódcę 217 Dywizji Piechoty w 50 Armii. Za umiejętne dowodzenie podczas obrony Tuły został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru. Od VI 1942 zastępca dowódcy 16 Armii, a od X 1942 - zastępca dowódcy Frontu Dońskiego. Brał udział w organizowaniu i dowodzeniu wojskami w bitwie pod Stalingradem. W lutym 1943 mianowany zastępcą dowódcy Frontu Centralnego. IV-IX 1943 dowódca 10 Gwardyjskiej Armii. Od września 1944 zastępca dowódcy 1., a wkrótce 2 Frontu Białoruskiego. W maju 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa w Moskwie.