14 stycznia 1907 roku seminarium rozpoczęło działalność, a pierwszym rektorem został o. Jeremiasz Łomnicki OSBM. W latach 1915–1917 z powodu I wojny światowej seminarium przerwało działalność. W 1919 polskie wpływy na tych terenach zabraniały finansowania seminarium, aresztowały 2 wykładowców i 6 studentów. Na początku 1920 roku podczas epidemii tyfusu zmarło 60 duchownych, wiele parafii było bez parochów, a także problemem był brak powołań.
W 1945 roku tereny te weszły w skład Ukraińskiej SRR. Rozpoczęły się represje polityczne - seminarium zamknięto, bibliotekę skonfiskowano, rektor i studenci zostali aresztowani, a część z nich rozstrzelano w Posieczu.
W 1960 roku bp Iwan Słeziuk i bp Symeon Łukacz rozpoczęli nabór kandydatów do kapłaństwa. Tajne nauczanie obywało się w wielu miejscach obwodu iwanofrankiwskiego, indywidualnie i w grupach do kilku studentów. Wykładowcami byli: o. Jewgen Pełech, o. Antonij Masjuk, o. Wasyl Hirnjak, o. Ewstachij Smal, o. Mykoła Kuć, bp Wasyl Wełyczkowski, bp Josip Girniak, bp Pawło Wasyłyk, bp Sofron Dmyterko.
12 lipca 1990 roku bp Sofron Dmyterko wydał dekret o odnowieniu seminarium, które 1 sierpnia rozpoczęło działalność. W 1990 roku uczyło się 1000 studentów (w tym 400 stacjonarnych). W 1994 roku seminarium otrzymało nowe budynki.