do Polski wrócił w 1947.

Od najmłodszych lat interesował się narciarstwem oraz turystyką narciarską. W latach 1918–1928 był członkiem Sekcji AZS-u w Krakowie. Był wówczas w ścisłej czołówce najlepszych narciarzy w Polsce (poza skokami także w biegach narciarskich i narciarstwie alpejskim). W Mistrzostwach Polski 1922 w Worochcie, zdobył brązowy medal w konkursie skoków narciarskich (które były częścią kombinacji klasycznej), skacząc 13,5 metra (nota 2,108 pkt.); przegrał z Aleksandrem Rozmusem i Andrzejem Krzeptowskim. W biegu wystartował jako pierwszy zawodnik, jednak trasa nie była jeszcze do końca wytyczona i z konkurencji się wycofał. W 1924 roku zdobył srebrny medal MP w skokach. Zdobywał również medale krajowe w narciarstwie alpejskim (m.in. w 1923, kiedy to zajął drugie miejsce w slalomie). Jeszcze w trakcie trwania swej kariery narciarskiej, zaczął pracować jako instruktor; prowadził szkolenia narciarskie i wycieczki zbiorowe w Tatrach.