Funkcję tę pełnił krótko, gdyż decyzją policji po kilku dniach Czytelnia została rozwiązana.
W 1895 założył a następnie redagował czasopismo „Monitor” we Lwowie, w którym występował jako obrońca pokrzywdzonych i cenzor moralności publicznej. Piętnował w nim nadużycia władz i osób prywatnych. Zyskał tym zyskał sobie dużą popularność wśród części ludności Lwowa i gmin podmiejskich. Na jej fali zdobył mandat poselski do parlamentu austriackiego X kadencji (31 stycznia 1901 – 30 stycznia 1907) w kurii V (powszechnej) w okręgu nr 1 (Lwów), a następnie po wprowadzeniu wyborów powszechnych uzyskał mandat do austriackiej Rady Państwa XI kadencji (17 lutego 1907 – 30 marca 1911) i XII kadencji (17 lipca 1911 – 28 października 1918) z okręgu wyborczego 2 (Lwów)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848-1918, Warszawa 1996, s. 415, 423, 437„Gazeta Lwowska”. 139, s. 1, 21 czerwca 1911.. W parlamencie był najpierw członkiem Klubu Ruskiego a następnie działał od 1905 jako niezrzeszony niezależny socjalista). W trakcie pełnienia tej funkcji poddawał stosunki w Galicji i postępowanie władz krajowych namiętnej krytyce. Zwalczał Koło Polskie, dał się poznać jako anarchizujący radykał, wykazywał wiele umiejętności w skomplikowanych przetargach politycznych.