W maju 1943 roku został żołnierzem 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Walczył pod Lenino. W składzie 1 batalionu saperów torował przejście dla piechoty przez pola minowe w trakcie walk o Warszawę. Ciężko ranny, następne trzy miesiące spędził w szpitalu. Został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. Powrócił do wojska ze statusem inwalidy wojennego.
Po zakończeniu wojny pozostał w armii: ukończył Oficerską Szkołę Piechoty Nr 3 w Inowrocławiu i Oficerską Szkołę Inżynieryjno-Saperską we Wrocławiu, dowodził jednostką wojskową w Łodzi, był oficerem w Oficerskiej Szkole Artylerii w Toruniu. W latach 50. został skierowany do pracy poza wojskiem, m. in. na stanowisko wiceprezesa ZG Ligi Przyjaciół Żołnierza. Od 1960 służył w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. Równocześnie był wiceprezesem ZG Związku Inwalidów Wojennych. Od 1962 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu PokojuSkład Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju, "Trybuna Ludu", nr 163, 14 czerwca 1962, s. 4.. Służbę wojskową zakończył w styczniu 1975 roku w stopniu pułkownika, pożegnany przez wiceministra obrony narodowej, szefa Sztabu Generalnego WP gen. broni Floriana SiwickiegoPożegnanie z bronią płk. Henryka Adamowicza, "Żołnierz Wolności", nr 5, 7 stycznia 1975, s.